Sion

KREW.

CZUJĘ.

CHCĘ. PRAGNĘ. POTRZEBUJĘ!

BLISKO. NADCHODZĄ.

BEZ ŁAŃCUCHÓW? WOLNY! ZABIĆ!

W ZASIĘGU. TAK! GIŃ! GIŃ!

Nie ma. Za szybko. Nie ma walki. Więcej. Chcę... więcej.

Głos? Nieznany. Widzę go. Wielki Generał. Mój generał.

On prowadzi. Ja podążam. Maszeruję. Dokąd? Powinienem wiedzieć. Nie pamiętam.

Wszystko się miesza. Czy to ma znaczenie? Noxus podbija. Reszta? Nieważna. Tyle czasu... od kiedy posmakowałem zwycięstwa.

Wojenny powóz trzęsie się. Turkocze. Ciasna klatka. Bezsensowna ceremonia. Oczekiwanie. Doprowadzające do szału. Szybciej, psy!

Tam. Sztandary. Demacianie i ich mury. Tchórze. Ich bramy zostaną roztrzaskane. Myśli o masakrze nachodzą z łatwością.

Kto wydał rozkaz zatrzymania? Sługi nie odpowiadają. Żadnych znajomych twarzy. Jeżeli ja nie zapamiętam, historia także.

Klatka zostaje otwarta. Nareszcie! Koniec czekania. ATAKUJEMY!

Proce i strzały? To broń dla dzieci! Mury ich nie uratują!

Czuję ich strach. Kulą się przy każdym ciosie, który uszkadza barykady. WKRÓTCE!

Noxiańskie bębny. Demaciańskie krzyki. Odznaczenia nie są chwalebne. Chwalebna jest ciepła krew na rękach! To jest życie!

Tysiące zmasakrowanych zwłok leży u mych stóp, a demaciańskie domy płoną wokół mnie. Koniec nadszedł zbyt szybko! Jeszcze tylko jeden...

Ludzie się patrzą. W ich oczach jest strach. Jeżeli boją się spoglądać na zwycięstwo, powinienem wydłubać im te tchórzliwe oczy. W oczach Wielkiego Generała nie ma strachu, tylko aprobata. Jest zadowolony z tego podboju.

Idąc przez pole z Wielkim Generałem i oglądając masakrę, pragnąłem napotkać kolejnego wroga. Kuleje, noga zraniona w walce? Jeżeli sprawia mu ból, to go nie okazuje. Prawdziwy Noxianin. Nie lubię jego zwierzaka, dobiera się do umarłych, nie zdobywszy niczego. Jego ogary były lepszym towarzystwem.

Demacia wkrótce będzie nasza. Czuję to. Jestem gotów do drogi. Wielki Generał nalega, abym odpoczął. Jak mam odpoczywać, gdy moi wrogowie wciąż żyją?

Czemu stoimy w miejscu? Czekanie mnie denerwuje. Zostawiono mnie samemu sobie. Ptak obserwuje. To niepokojące. Gdyby należał do kogoś innego, zmiażdżyłbym go.

Nachodzi mnie zmęczenie. Nigdy nie byłem tak... wyczerpany.

Boram? Czy to ty? Czemu szepczesz?

Gdzie ja jestem?

Schwytany? Uwięziony jak pies. Jak?

Była... bitwa, zniszczenie fortecy, cisza po walce. Zostaliśmy napadnięci? Nie pamiętam.

Byłem ranny. Czuję dużą ranę... ale nie ból. Myśleli, że nie żyję. Teraz jestem ich nagrodą. Los się ze mnie śmieje. Nie zostanę uwięziony! Pożałują, że mnie oszczędzili.

Demaciańskie robaki! Wypowiadają słodkie słówka, ale jednocześnie są okrutni. To miejsce to nora. Nie dają mi jedzenia. Nie torturują mnie. Nie wystawiają na pośmiewisko. Zostawili mnie, bym gnił.

Pamiętam moją najlepszą godzinę. Trzymałem króla za gardło i czułem ostatnie uderzenie jego serca w moim uścisku. Nie pamiętam, żebym puścił. Czy to twoja zemsta, Jarvanie?

Słyszę triumfalny marsz. Odgłos butów na kamieniu. Ledwo słyszalny przez ściany lochu. Odgłos noxiańskich bębnów. Będę wolny. Ulice spłyną demaciańską krwią!

Nikt nie przyszedł. Nie słyszę walki. Żadnego odwrotu. Wydawało mi się?

Nie czuję bólu w tym kikucie. Ledwo zauważyłem żelazny but. Jest pokryty rdzą.

Kiedy straciłem nogę?

Wciąż czuję krew. Bitwa. Przynosi ukojenie.

Dręczy mnie głód. W ogóle nie spałem. Czas płynie. Taki zmęczony.

Jak długo?

Tak ciemno. Ta nora. Pamiętam. Wielki Generał. Jego szepty. Co to było?

Nie ten, o którym myślę.

Blaknie. Nie mogę zapomnieć.

Wiadomość. Ciąć. Pamiętaj.

„Sionie, strzeż się kruków”

UWOLNIJCIE MNIE!

KREW.