Rengar

Łowca Rengar na każdej ze ścian swojej siedziby wiesza głowy, rogi, szpony i kły najgroźniejszych stworzeń Valoranu. Mimo iż kolekcja jest pokaźna, Rengar pozostaje niezadowolony i niestrudzenie poszukuje wspanialszej zwierzyny. Z wielką atencją podchodzi do polowań, analizuje ofiarę i przygotowuje się do konfrontacji z potworem, którego nigdy nie udało mu się pokonać.

Rengar nie zna swoich rodziców. Wychował go człowiek, legendarny łowca. Był idealnym uczniem, chłonął wiedzę przekazywaną przez nowego ojca, a naturalne instynkty łowieckie wspomagały naukę. Zanim Rengar osiągnął dojrzałość, usamodzielnił się i zagarnął dla siebie spore terytorium. Wzdłuż granic włości umieszczał czaszki zabitych ofiar – ostrzeżenie dla potencjalnych agresorów. Sądził, że spełni się jako władca, ale zamiast tego narastał w nim niepokój. W jego królestwie nie było stworzenia, którego nie byłby w stanie z łatwością upolować. Rengar, pozbawiony godnych siebie przeciwników, podupadł na duchu. Zaczął się obawiać, że już nigdy więcej nie poczuje emocji płynących z polowania. I właśnie w chwili gdy porzucił wszelką nadzieję, pojawił się potwór. Był to straszliwe, obce stworzenie, które nie przystawało do tego świata. Wyposażone w szpony przypominające kosy, pożerało wszystkie zwierzęta, które stanęły mu na drodze. Rengar, rozochocony tym, że w końcu znalazł godnego siebie rywala, przygotował pośpiesznie zasadzkę. Jego oponent okazał się potężniejszy niż jakakolwiek istota, z którą wcześniej się mierzył. Ich pojedynek był zacięty, obie strony doznały poważnych obrażeń. Rengar stracił oko, ale najdotkliwiej ucierpiała jego dusza. Po raz pierwszy nie udało mu się zabić ofiary. Co gorsza, jego rany były na tyle poważne, że musiał się wycofać. Przez kilka następnych dni balansował na granicy życia i śmierci. Mimo iż skręcał się z bólu, poczuł radość. Rozpoczęło się polowanie. Uznał, że skoro na świecie żyją tak potężne istoty, to on je znajdzie i przerobi na trofea. Z kolei potwór, z którym stoczył walkę, był zdobyczą, którą chciał się delektować. Na największej ściany swojej siedziby zarezerwował miejsce na jego czaszkę. Stałaby się ona najcenniejszym okazem w jego kolekcji.

„Poluj na słabych, a przetrwasz; poluj na silnych, a będziesz żyć.”
– Rengar