Karthus

Karthus artık korkunç bir yaratığa dönüştü, ama bir zamanlar kafayı ölüme takmış, fani bir insandı. Bu yüzden, yaşayan ölü olmayı hevesle kabul etti. Şimdi çok güçlü bir hortlak büyücü olarak yaşamaya devam ediyor ve çok sevdiği mezara artık her zamankinden daha da yakın. Gücünü hiçlikten alan büyüyü kontrol ediyor ve merhametsiz de olsa en doğru bildiği şeyi dünyaya yaymaya çalışıyor: Yaşam ancak ölümden sonra netlik ve amaç kazanıyor.

Karthus çocukluğunda bile herkesten farklıydı. İçinde, görmezden gelinemeyecek bir karanlık vardı. Küçük çocuk, gölgelere sarılıp insanlardan kaçıyordu. Gizlice yabancıların cenazelerine giriyor, mezarlıkta dikili mezar taşlarıyla konuşuyordu. Mumyalayıp ölümsüzleştirmek için hayvan cesetleri arıyor, birbirinden ürkünç bu eserlerden hastalıklı bir koleksiyon yapıyordu. Hastalara, ölüm döşeğindekilere bakmaya gönüllü oluyordu ama niyeti onlara yardım etmek değil, artık yardım edilemeyecek durumdakilerin nasıl can verdiğini yakından gözlemlemekti. En sonunda kendine ölmüş süsü vererek, kendi cenazesini büyük bir merak ve hayranlıkla izledi. Fakat çevresindekiler Karthus’un ne yaptığını fark edince, onların gözünde gerçekten öldü. Birden, kendisini yaşayanlar tarafından reddedilmiş olarak bulmuştu.

Bu yalnızlığı, takıntısının güçlenmesine neden oldu. Ölümü incelemeye daldıkça daldı. Gölge Adaların efsaneleri onu büyüledi. Bu adalarda, ölmüşlerin ruhlarının ölüm sonrası sonsuz bir yaşam sürdüğü söyleniyordu. Bu hikâyelerin çekiciliğine kapılan Karthus, doğru olup olmadıklarını gözleriyle görmesi gerektiğini biliyordu. Yüreklere korku salan bu adalara giden Karhus, kendini sisler arasında gezinirken buldu. Adaların gerçek üstü güzelliği içine işlemişti. Sonunda yuvasını bulduğunu hissediyordu. Ömrü boyunca; hayatın tükenip bir anda anlam kazandığı ölüm anının yakalanması zor saflığının peşinden koşmuştu. Yaşayan ölü olmanın, o anın dehşet verici bir sükunetle sonsuza kadar uzaması olduğunu biliyordu. Kaderini keşfetmişti; yaşamla ölümü ayıran köprüden geçip yaşayanları ebediyen geride bırakacaktı. Karthus başka hiçbir canlının yapmadığı bir şey yaptı: yeniden dirilebilmek için isteyerek canını verdi. O gün, Gölge Adalar’da bir şey uyandı. Karthus dünyaya geri döndüğünde, kendi takıntısının timsali olmuştu. Yaşamla ölümün anahtarlarını elinde tutan, ölümsüz bir hortlak büyücü olarak; karanlık ağıtını dünyaya duyurmaya çalışıyor.

''Ölenlerin son nefesinden daha tatlı bir ses olamaz.''
-- Karthus