Vel'Koz

ข้าเดินทางผ่านเข้าไปในแสงสว่างวาบ วิบ วับ วิบ วับ... ตาของข้าได้มีการปรับ และประเมินสภาพภูมิทัศน์โดยรอบ

อะไรก็ไม่ทราบมาถูกตัวข้า มันช่างทำให้ข้าลนลานนัก ข้ามองลงไปก็เห็นสิ่งมีชีวิตสีขาวตัวเล็ก ๆ ยืนโดยใช้ขาหลังของมัน พร้อมสูดดมร่างของข้า มันทำให้ข้าแปลกใจมากนัก

มันมีประโยชน์อะไร?

ข้าวิเคราะห์เจ้าสิ่งมีชีวิตนี้ แสงสว่างสีแดงม่วงอันร้อนผ่าว สว่างวาบ กองฝุ่นในบริเวณที่ซึ่งมันกำลังสั่นกลัว

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม... เคลื่อนไหวยามค่ำคืน... ความสามารถในการได้ยินที่สมบูรณ์แบบ อ่อนแออย่างเหลือเชื่อ แต่เผ่าของพวกมันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์มาก

''อืม...'' ข้าบ่นกับตัวเอง หวังว่าที่ตรงนั้นจะมีบางสิ่งที่ซับซ้อนให้ได้ค้นหา บางอย่างที่ทำให้ข้าลุ่มหลง

กินและเรียนรู้ สิ่งนี้คือจุดประสงค์ของข้า ผู้อื่นที่เดินทางมากับข้าเป็นพวกป่าเถื่อน แค่ฆ่าแล้วก็กิน ฆ่าแล้วกิน ข้าต้องการรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ เก็บกวาดและเรียนรู้ทุก ๆ สิ่ง

ในที่สุดเราก็มาถึงยังเมืองที่ถูกทำลาย ที่ซึ่งเหลือไว้เพียงหอคอยยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ มันดูเหมือนจะถูกปกป้องเอาไว้ หรือ.. จงใจทิ้งไว้ให้เหลืออยู่สิ่งเดียว ข้าแยกชิ้นส่วนองค์ประกอบของเศษซาก จากการวิเคราะห์ของข้าคิดว่า ที่นี่เป็นสถานที่ของแหล่งกำเนิดพลังงานเวทมนตร์อันมหาศาล ข้าไม่รู้สึกประหลาดใจเลยที่มันจะตกเป็นเป้าหมายของการทำลายล้าง ที่นี่มีบางอย่างกระตุ้นความสนใจเกี่ยวกับหอคอยนี้อยู่ ขณะที่ผู้อื่นกำลังทำการคุ้ยซากเพื่อหาอะไรบางอย่างอยู่ ข้าก็เข้าไปในหอคอย

เครื่องมือประหลาดหล่นกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ ข้าสำรวจอันหนึ่ง มันมีแสงสีแดงม่วงวาบขึ้นมา พร้อมกองฝุ่นอีกกองหนึ่ง

น่าประทับใจจริง ๆ มันคือเครื่องมือที่เปลี่ยนกรอบของกาลเวลา

แปลกประหลาด

คาดไม่ถึง

ดูจากสภาพของหอคอยแล้ว มันดูเหมือนว่าเจ้าของพึ่งจะออกไปเมื่อเร็ว ๆ นี้เท่านั้น สิ่งประดิษฐ์ที่เหลืออยู่มีมากกว่าหนึ่ง บางอย่างมีความซับซ้อนมากยิ่งกว่า ทุกอย่างทำให้ข้าประทับใจมากกว่าทุกสิ่งที่ข้าเคยได้เห็นมาแล้วบนโลกใบนี้ ข้ารู้ทันทีว่า เจ้าของของสิ่งเหล่านี้มีความรู้หลายสิ่งมากมายกว่าที่ข้าได้เดินทางมาทั้งหมด

ข้าต้องการความรู้เหล่านี้เหลือเกิน

ข้ารีบออกจากหอคอยทันที ข้าเจอกับพวกของข้าที่กำลังเข้ามาใกล้กับทางเข้า เตรียมพร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับที่พวกมันชอบทำตลอดการเดินทางที่ผ่านมา พวกมันจะเข้ามาขวางเป้าหมายของข้า มีบางอย่างที่ The Void ไม่ควรจะกินอย่างขาดการพิจารณา

โดยปราศจากคำเตือนใด ๆ ข้าฟาดหนวดออกไป ที่ปลายส่องแสงสีขาวร้อนวาบ ลำแสงสายฟ้าพุ่งผ่านสัตว์ตนแรก และกระเด็นออกไป หลังจากเสียงคำรามค่อย ๆ เงียบลง ข้าขยายหนวดทั้งสาม พลังงานพร้อมเสียงดังลั่น แผดเผาอากาศรอบ ๆ เกิดไอน้ำพวยพุ่ง มันทั้งสองวิ่งหนี พวกมันรู้ว่าอะไรกำลังจะมา

พวกมันจำเป็นต้องหนีตลอดเวลาหรือ?

ข้าเบิกตากว้างและปล่อยลำแสงไปยังเหล่าสิ่งมีชีวิตที่กำลังหนี พวกมันกลายเป็นเถ้าธุลีในทันที ''อืม... จุดหลอมละลายของเผ่า The Void ไม่สอดคล้องกัน'' ข้าบันทึกไว้

แต่นั่นไม่ได้ให้ผลลัพธ์อะไร ความหิวโหยภายในตัวข้าเติบโตขึ้น ข้าตะกละ และยิ่งไม่รู้จักพอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ข้าเหลือบกลับไปยังความรู้อันสูงสุด

และข้าจะต้องได้มันมาครอบครอง