Sion

เลือด

กลิ่นมัน

ต้องการ ปวดหัว ข้าต้องการมัน!

ใกล้แล้ว พวกมันมาแล้ว

ไม่มีโซ่ล่าม? อิสระ! ฆ่าาา!

ถึงแล้ว นั่นแหละ! ตาย! ตาย!

ไปเสียแล้ว เร็วเหลือเกิน ไม่สู้เลย มากกว่านี้ ข้าต้องการ.... มากกว่านี้

เสียง? ไม่คุ้นเลย ข้าเห็นเขา ท่านนายพลสูงสุด ท่านนายพล

เขาชี้นำ ข้าทำตาม เดินแถว ไปที่ไหน? ข้าควรรู้ แต่ข้านึกไม่ออก

เลือดเต็มไปหมด มันสำคัญหรือ? Noxus ชนะ แล้วที่เหลือล่ะ? เรื่องเล็กน้อย นานแล้วนะ... กับรสชาติชัยชนะล่าสุดของข้า

สงคราม...เครื่องโยนหิน ส่งเสียงดัง กรงขัง งานพิธีกรรมไร้สาระ การรอคอย บ้าคลั่ง เร็วเข้า เจ้าสุนัข!

นั่น ธงของพวก Demacian กำแพงของพวกมัน พวกขี้ขลาด ประตูของพวกมันต้องเละ ข้าคิดว่าคงสังหารหมู่พวกมันได้ง่ายๆ

ใครเป็นคนสั่งให้หยุด? ไม่มีใครตอบ หน้าตาไม่คุ้น ถ้าข้าจำไม่ได้ ก็ไม่มีประวัติ

กรงเปิดแล้ว ในที่สุด! ไม่ต้องรออีกต่อไป ลุย!

เครื่องยิงกับลูกศร? อาวุธของเด็กน้อย! กำแพงของพวกมันช่วยปกป้องมันไม่ได้หรอก!

ข้าสามารถรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวของพวกมัน พวกมันหลบทุกครั้งที่ที่กำบังแตกกระจาย เร็วๆนี้แหละ!

เสียงกลองของพวก Noxian เสียงกรีดร้องของพวก Demacian ความทรงเกียรตินั้นไม่ได้อยู่กับรางวัล ความทรงเกียรติคือเลือดอุ่นๆในมือ! นี่แหละชีวิต!

กว่าพันศพที่อยู่ใต้เท้าข้า และบ้านของพวก Demacian รอบข้างถูกเผาไหม้ นี่มันจบเร็วเกินไปแล้ว! ข้ายังต้องการอีก...

เจ้าผู้ชายที่จ้องมองอยู่ตรงนั้น ข้าเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของมัน ถ้าพวกมันขลาดกลัวที่มองชัยชนะ ข้าก็จะควักลูกตามันออกมา แววตาของท่านนายพลสูงสุดไร้ซึ่งความหวาดกลัว เพียงอนุญาต เขาก็จะได้เพลิดเพลินไปกับชัยชนะในครั้งนี้

ในการเดินสำรวจพื้นที่กับนายพลสูงสุด สำรวจการฆาตกรรมหมู่ ข้าก็พบศัตรูที่เหลืออีกคน มันเดินโซเซ ดูเหมือนขาจะบาดเจ็บจากการสู้รบงั้นรึ? ถ้ามันทำให้เขาเจ็บปวด เขาก็ไม่ควรจะแสดงมันออกมา ให้เหมือนชาว Noxian ที่แท้จริง ข้าไม่ชอบสัตว์เลี้ยงของมันเลย คิดดูซิ มันมีแต่ความตายที่ไม่ได้อะไรเลย สุนัขสงครามของมันดูน่าจะเหมาะสมกับสังคมของมันดี

Demacia จะตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเราเร็วๆนี้ ข้ารู้สึกได้ ข้าพร้อมแล้ว ท่านนายพลสูงสุดกำชับอย่างมากในตอนที่ข้าพักผ่อน แล้วในเมื่อศัตรูยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะพักผ่อนได้ยังไง?

ทำไมเราต้องเริ่มจากตรงนี้? การรอคอยมันกัดกร่อนข้า ข้าเหลือแค่อุปกรณ์ของตนเอง นาฬิการูปนก มันดูไม่มั่นคงเท่าไร มีใครเหลืออีกนะ ข้าจะบดขยี้มัน

ความเหนื่อยล้าเข้ามารึ ข้าไม่เคยรู้สึก... เหนื่อย

Boram? นั่นเจ้ารึ? กระซิบอะไรน่ะ?

ฉันอยู่ที่ไหน?

ถูกจับ? กรงเล็กๆยังกับของสุนัข เกิดขึ้นได้ยังไง?

นอกจากนี้... การต่อสู้ การทำลายป้อม ผลพวงของความเงียบสงบ เรากำลังซุ่มโจมตี? ข้านึกไม่ออก

ข้าบาดเจ็บ ข้ารู้สึกได้ถึงรอยขาดบนร่าง... แต่มันไม่เจ็บปวด พวกมันคิดว่าข้าตายแล้ว แล้วตอนนี้ข้าควรตอบแทนพวกมัน ชะตากรรมที่น่าหัวเราะ ข้าจะไม่ถูกขังอยู่ในกรง! พวกมันต้องเสียใจที่ปล่อยให้ข้ารอด

เจ้าพวกหนอนชาว Demacian! พวกมันก็แค่นกแก้วพูดได้ แต่มันก็แย่เหมือนกันหมด ที่นี่มันในหลุม พวกมันไม่นำอาหาร ไม่ทรมาน พวกมันไม่ทำอะไรกับข้าเลย ข้าเหลือแต่เพียงความเน่าเปื่อย

ข้ายังจำช่วงเวลาที่ดีที่สุดของข้าได้ ข้าจับคอกษัตริย์ของพวกมันยกเอาไว้ และรับรู้ได้ถึงการเต้นของหัวใจจนถึงครั้งสุดท้ายของมันผ่านทางมือที่จับมันไว้แน่น ข้าจำไม่ได้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น หรือนี่คือการแก้แค้นของแก Jarvan?

ข้าได้ยินเสียงเดินขบวนฉลองชัย เสียงรองเท้าบูทกระทบกับหิน เสียงเบาๆผ่านทางกำแพง จังหวะกลองของชาว Noxian ข้าจะต้องเป็นอิสระ เลือดของพวก Demacian จะต้องไหลรินเต็มท้องถนน!

ไม่มีใครมาเลย ข้าไม่ได้ยินเสียงของการต่อสู้ อย่าถอย นี่ข้าคิดไปเองหรือ?

ความเจ็บปวดหายไปแล้วในตอนนี้ ข้าพึ่งสังเกตเห็นรองเท้าเหล็กของพวกมัน มันก็แค่ก้อนสนิม

ขาข้าหายไปตั้งแต่เมื่อไร?

ข้ายังได้กลิ่นเลือดอยู่ การต่อสู้ มันจะนำมาซึ่งความสุข

กระวนกระวายกับความหิว ข้าไม่อาจหลับได้ เวลาคืบคลานไปอย่างเชื่องช้า ช่างเหนื่อยจริง

อีกนานขนาดไหน?

มืดมาก หลุมนี้ ข้าจำได้ ท่านนายพลสูงสุด ท่านกำลังกระซิบ มันคืออะไร?

ไม่ใช่คนที่ข้าคิด

กำลังหายไป ต้องไม่ลืม

ข้อความ จดจำ

''SION ระวังอีกา''

ปล่อยข้าาา!

เลือดดด