Σάιον

ΑΙΜΑ.

ΜΥΡΙΖΩ.

ΘΕΛΩ. ΔΙΨΑΩ. ΠΟΛΥ!

ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ. ΕΡΧΟΝΤΑΙ.

ΟΧΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ; ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! ΣΚΟΤΩΣΕ!

ΜΠΟΡΩ. ΝΑΙ! ΨΟΦΑ! ΨΟΦΑ!

Πάει. Πολύ γρήγορα. Χωρίς μάχη. Κι άλλο. Θέλω... κι άλλο.

Φωνή; Άγνωστη. Τον βλέπω. Ο Μεγάλος Στρατηγός. Ο στρατηγός μου.

Οδηγεί. Ακολουθώ. Βαδίζω. Πού; Πρέπει να ξέρω. Δεν μπορώ να θυμηθώ.

Όλα είναι μπλεγμένα. Έχει σημασία; Η Νόξους κυριαρχεί. Τα υπόλοιπα; Ασήμαντα. Τόσος καιρός... από τότε που έζησα την τελευταία μου νίκη.

Το πολεμικό άρμα κινείται. Τραντάζεται. Ένα στενό κλουβί. Τελετή χωρίς νόημα. Η αναμονή. Με τρελαίνει. Πιο γρήγορα, βρωμόσκυλα!

Να, εκεί. Λάβαρα. Οι Ντεμασιανοί και τα τείχη τους. Δειλοί. Οι πύλες τους θα γίνουν κομμάτια. Σκέφτομαι μόνο τη σφαγή που έρχεται.

Ποιος έδωσε εντολή να σταματήσουμε; Οι υποτακτικοί δεν απαντούν. Δεν ξέρω κανέναν. Αν δεν θυμηθώ, δεν θα με θυμάται η ιστορία.

Το κλουβί ανοίγει. Επιτέλους! Όχι άλλη αναμονή. ΕΠΙΘΕΣΗ!

Σφεντόνες και βέλη; Όπλα για παιδάκια! Τα τείχη τους δεν θα τους σώσουν!

Μυρίζομαι το φόβο τους. Με κάθε χτύπημα τρομάζουν, καθώς τα οδοφράγματά τους γίνονται κομμάτια. ΣΥΝΤΟΜΑ!

Τύμπανα της Νόξους. Ντεμασιανά ουρλιαχτά. Δόξα δεν είναι οι τιμές. Δόξα είναι το καυτό αίμα στα χέρια σου! Αυτή είναι ζωή!

Χιλιάδες νεκρά κορμιά στα πόδια μου και τα σπίτια των Ντεμασιανών στις φλόγες. Όλα τελειώσαν τόσο γρήγορα! Κάτι μόνο ακόμα...

Οι άνδρες κοιτούν. Βλέπω το φόβο στα μάτια τους. Αν φοβούνται τη νίκη, τότε θα πρέπει να τους βγάλω τα δειλά τους μάτια. Δεν βλέπω φόβο στα μάτια του Μεγάλου Στρατηγού. Μόνο επιδοκιμασία. Είναι ευχαριστημένος μ' αυτήν την κατάκτηση.

Βαδίζω στο πεδίο της μάχης με τον Μεγάλο Στρατηγό, παρατηρούμε το μακελειό. Θέλω κι άλλον εχθρό. Κουτσαίνει. Μήπως είναι τραύμα στο πόδι από τη μάχη; Ακόμη κι αν πονάει, δεν το δείχνει. Πραγματικός Νοξιανός. Δεν μου αρέσει το ζώο του, όμως. Τρώει τους νεκρούς, αλλά δεν το έχει κερδίσει με την αξία του. Τα πολεμικά σκυλιά του ταίριαζαν καλύτερα.

Σύντομα η Ντεμάσια θα πέσει στα χέρια μας. Το νιώθω. Είμαι έτοιμος να συνεχίσω. Ο Μεγάλος Στρατηγός επιμένει να ξεκουραστώ. Πώς μπορώ να μένω άπραγος, όταν οι εχθροί μου είναι ακόμα ζωντανοί;

Γιατί καθυστερούμε; Η αναμονή με σκοτώνει. Μένω μόνος μου. Το πουλί παρακολουθεί. Με ταράζει. Αν ήταν κάποιου άλλου θα το είχα τσακίσει

Η κούραση με καταβάλει. Ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο... κουρασμένος.

Μπόραμ; Εσύ είσαι; Τι ψιθυρίζεις;

Πού βρίσκομαι;

Αιχμάλωτος; Σε κλουβί λες κι είμαι κανένα σκυλί. Πώς;

Έγινε... μάχη, το κάστρο καταστράφηκε, μετά όλα ήταν ήρεμα. Πέσαμε σε ενέδρα; Δεν θυμάμαι.

Είχα τραυματιστεί. Νιώθω την τραχιά πληγή... αλλά δεν νιώθω πόνο. Νόμιζαν ότι ήμουν νεκρός. Τώρα, είμαι το λάφυρό τους. Η μοίρα μού γελά. Δεν θα μείνω κλεισμένος σε ένα κλουβί! Θα το μετανιώσουν που δεν με σκότωσαν.

Ντεμασιανά σκουλήκια! Κάνουν τους καλούς, αλλά είναι το ίδιο αμείλικτοι. Αυτό το μέρος είναι υγρός λάκκος. Δεν μου δίνουν φαγητό. Δεν με βασανίζουν. Δεν με επιδεικνύουν στον κόσμο. Με έχουν αφήσει να σαπίσω.

Θυμάμαι τη μεγαλύτερή μου στιγμή. Είχα αρπάξει το λαιμό ενός βασιλιά κι ένιωσα τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς του στο χέρι μου που τον κρατούσε. Δεν θυμάμαι να τον άφησα ποτέ. Αυτή είναι η εκδίκησή σου, Τζάρβαν;

Ακούω τη θριαμβευτική πομπή. Ο ήχος της μπότας πάνω στην πέτρα. Αχνός, πίσω από τους τοίχους του μπουντρουμιού. Ο ρυθμός των Νοξιανών τυμπάνων. Θα ελευθερωθώ. Το αίμα των Ντεμασιανών θα κυλήσει ποτάμι!

Κανείς δεν ήρθε. Δεν άκουσα τον ήχο της μάχης. Κανείς δεν υποχώρησε. Μήπως τα φαντάστηκα όλα αυτά;

Το κομμένο μου άκρο δεν πονάει. Μόλις που πρόσεξα τη σιδερένια μπότα. Είναι κατασκουριασμένη.

Πότε έχασα το πόδι μου;

Ακόμα μυρίζω το αίμα. Μάχη. Αυτό με ανακουφίζει μόνο.

Η δίψα για αίμα με κατακλύζει. Δεν έχω κοιμηθεί. Ο χρόνος περνά αργά. Είμαι τόσο κουρασμένος.

Πόσο ακόμα;

Τόσο σκοτεινά. Αυτός ο λάκκος. Τώρα θυμάμαι. Ο Μεγάλος Στρατηγός. Ο ψίθυρός του. Τι ήταν;

Όχι αυτός που νομίζω.

Σβήνει. Δεν πρέπει να ξεχάσω.

Μήνυμα. Τέλος. Θυμήσου.

«ΣΑΙΟΝ - Πρόσεχε τα κοράκια».

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΜΕ!

ΑΙΜΑ.