Ραμπλ

«Ωχ, δεν θα ξεπλύνω ποτέ τα αίματά σου από τη στολή μου!».

Ακόμα και για τα δεδομένα των Γιόρντλ, ο Ραμπλ ήταν πάντα μικρός και παραγκωνισμένος. Είχε συνηθίσει λοιπόν να του φέρονται υποτιμητικά. Για να επιβιώσει, αναγκάστηκε να γίνει πιο πονηρός και εύστροφος από τους υπόλοιπους. Έγινε οξύθυμος και απέκτησε τη φήμη ότι πάντα έπαιρνε εκδίκηση από όποιον τον πείραζε. Αυτό τον περιθωριοποίησε, αλλά δεν τον ένοιαζε. Του άρεσε να μαστορεύει και προτιμούσε την παρέα των μηχανημάτων, ενώ πολύ συχνά του άρεσε να περνά την ώρα του ψαχουλεύοντας σε κάποια μάντρα με παλιοσίδερα.

Ήταν τόσο πασιφανής η τάση του στις μηχανές που οι καθηγητές του τού πρότειναν να γραφτεί στην Ακαδημία Γιόρντλ Επιστήμης και Ανάπτυξης στο Πιλτόβερ. Εκεί θα γινόταν σίγουρα προστατευόμενος του Χάιμερντιγκερ, αλλά ο Ραμπλ αρνήθηκε να πάει. Πίστευε ότι ο Χάιμερντιγκερ και οι συνεργάτες τους είχαν «ξεπουληθεί», ότι έδιναν την ανώτερη τεχνολογία των Γιόρντλ στους ανθρώπους χωρίς αντάλλαγμα, παρά μόνο έναν καλό λόγο, ενώ τα Γιόρντλ παρέμεναν αντικείμενο εμπαιγμών.

Όταν μια ομάδα ανθρώπων απόφοιτων από την Ακαδημία Γιόρντλ ταξίδεψαν στην πόλη του Μπαντλ για να επισκεφτούν την πατρίδα του μέντορά τους, ο Ραμπλ δεν αντιστάθηκε τον πειρασμό να σταθεί μπροστά τους, πρόσωπο με πρόσωπο (τρόπος του λέγειν). Ήθελε απλά να ρίξει μια καλή ματιά στους ανθρώπους, αλλά μετά από τέσσερις ώρες κακών επιλογών λέξεων, επέστρεψε σπίτι γεμάτος μελανιές και αίματα και στο μυαλό του αντηχούσε ακόμα ότι αποτελούσε ντροπή για τα «πνευματικά» Γιόρντλ όπως ο Χάιμερντιγκερ.

Το επόμενο πρωί έφυγε από την πόλη του Μπαντλ δίχως να πει λέξη και δεν εμφανίστηκε ξανά για μήνες. Όταν επέστρεψε, οδηγούσε ένα θορυβώδες, μηχανικό τερατούργημα. Το έφερε θριαμβευτικά στο κέντρο της πόλης ενώ οι περαστικοί κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό κι εκεί ανακοίνωσε ότι θα έδειχνε στον κόσμο ποια θα μπορούσαν να είναι τα πραγματικά επιτεύγματα της τεχνολογίας των Γιόρντλ.