Μάστερ Γι

Με τη βαθιά του γνώση της αρχαίας πολεμικής τέχνης του Γούτζου, ο Μάστερ Γι έχει σφυρηλατήσει το σώμα του και ακονίσει το πνεύμα του σε τέτοιο βαθμό, που σκέψη και πράξη έχουν γίνει ένα. Αν και επιλέγει τη βία μόνο όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, η αρμονία και η ταχύτητα με την οποία χρησιμοποιεί τη λεπίδα του, βάζει γρήγορα τέλος σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ο Μάστερ Γι είναι ο τελευταίος εν ζωή γνώστης του Γούτζου και έχει αφιερώσει τη ζωή του στην εύρεση μαθητών που θα συνεχίσουν να ακολουθούν τις παραδόσεις της χαμένης φυλής του.

Πριν ακόμα γίνει δάσκαλος του Γούτζου, ο Γι ήταν ένας από τους πιο χαρισματικούς γνώστες της μυστικιστικής αυτής πολεμικής τέχνης. Μια ανελέητη εισβολή των Νοξιανών στην Ιονία ήταν η ιδανική ευκαιρία για να αποδείξει τις ικανότητές του. Ο Γι πολέμησε σαν δαίμονας σε όλα τα πεδία μάχης της Ιονίας. Τα γρήγορα και θανάσιμα χτυπήματά του έτρεψαν σε φυγή ακόμα και το πανίσχυρο Νοξιανό πεζικό, ντροπιάζοντας το Στρατιωτικό Συμβούλιο της Νόξους. Οι Νοξιανοί συνειδητοποίησαν γρήγορα την τεράστια απειλή που αποτελούσαν οι μαθητές του Γούτζου για τα στρατεύματά τους και αποφάσισαν να εξαπολύσουν μια εξοντωτική χημική επίθεση στην πατρίδα αυτής της θανάσιμης πολεμικής τέχνης. Ακόμα και αυτοί που κατάφεραν με κάποιον τρόπο να επιβιώσουν από το δηλητηριώδες αέριο, έχασαν κάθε επαφή με τη λογική και βυθίστηκαν στην παραφροσύνη. Η πατρίδα του Γι είχε καταστραφεί ολοσχερώς.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Γι επέστρεψε στο κατεστραμμένο πια χωριό του. Εκεί, έγινε το τελευταίο θύμα της απάνθρωπης αυτής επίθεσης. Έχοντας χάσει το πνεύμα του, και παρά λίγο την ίδια του τη ζωή, ο Γι εστίασε στο μοναδικό συναίσθημα που είχε απομείνει στην καρδιά του: την εκδίκηση. Μοναδική του επιθυμία, πλέον, ήταν να τιμωρήσει αυτούς που είχαν καταστρέψει την πατρίδα του. Για να πετύχει το στόχο του, ο Γι αφιέρωσε τη ζωή του στην εκπαίδευση και την τελειοποίηση της τεχνικής του, χωρίς ξεκούραση και χωρίς συντροφιά. Η ικανότητά του στο σπαθί έγινε πιο θανάσιμη από ποτέ, αλλά δεν μπορούσε να πετύχει την πραγματική γνώση του Γούτζου.

Λίγο πριν βυθιστεί στην απογοήτευση και τα παρατήσει, ένας πίθηκος με ασυνήθιστα αρχοντική κορμοστασιά διέκοψε την εκπαίδευσή του. Ο πίθηκος είχε το ύψος και τη στάση ενός ανθρώπου και μπορούσε να μιμηθεί με μεγάλη άνεση τις κινήσεις του Γι. Ο Γι προσπάθησε να διώξει τον πίθηκο, αλλά το ευκίνητο αυτό πλάσμα όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά έδειξε να διασκεδάζει με τις επιθέσεις του Γι και να τις αντιμετωπίζει χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Καθώς συνέχισε να μάχεται με τον παιχνιδιάρικο αντίπαλό του, η οργή του Γι άρχισε να υποχωρεί. Όταν το μυαλό του απαλλάχτηκε από το πέπλο του μίσους, κατάφερε να πιάσει τον πίθηκο από την ουρά του. Εκείνη τη στιγμή, ο Γι κατάλαβε ότι για να γίνει πραγματικός γνώστης του Γούτζου, έπρεπε να παραμερίσει τη δίψα του για εκδίκηση. Άφησε την ουρά του πιθήκου και την ίδια στιγμή κατάφερε να παραμερίσει τη δίψα του για το αίμα των εχθρών του.

Ο Γι ευχαρίστησε τον πίθηκο για το πολύτιμο μάθημα και ξαφνιάστηκε όταν το πλάσμα του απάντησε με ανθρώπινη φωνή. Ζήτησε από τον Γι να του διδάξει την τέχνη του. Ήταν ένα παράξενο αίτημα, αλλά ο Γι το είδε σαν το πρώτο βήμα στο νέο δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει: ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσει τη μνήμη των συγχωριανών του θα ήταν να διδάξει την τέχνη σε μια νέα γενιά.

''Ακόμα και η πιο κοφτερή λεπίδα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ηρεμία ενός μυαλού που βρίσκεται σε αρμονία.''
-- Μάστερ Γι