Τάλον

«Οι τρεις πιο φονικοί σπαθιστές στον Βάλοραν υπηρετούν τον οίκο του Ντι Κουτώ: ο πατέρας μου, εγώ και ο Τάλον. Αν τολμάτε, προκαλέστε μας».
-- Καταρίνα Ντι Κουτώ

Οι πρώτες αναμνήσεις του Τάλον είναι το σκοτάδι των υπόγειων περασμάτων στη Νόξους και το καθησυχαστικό ατσάλι ενός σπαθιού. Δεν θυμάται οικογένεια, ζεστασιά, καλοσύνη. Δεν αποζητούσε ποτέ τίποτα παραπάνω από την αίσθηση του κλεμμένου χρυσού στα χέρια του και την ασφάλεια ενός τοίχου στην πλάτη του. Μόνο η ευστροφία και οι ικανότητές του ως κλέφτης τον κρατούσαν ζωντανό και ο Τάλον ζούσε όπως μπορούσε μέσα στην σκοτεινή κυψέλη κάτω από τη Νόξους. Η μαεστρία του με το σπαθί γρήγορα τον έκανε γνωστό ως πιθανή απειλή και οι συντεχνίες της Νόξους έστειλαν τους δολοφόνους τους με μια απαίτηση: να γίνει ένας από αυτούς ή να πεθάνει. Η απάντησή του ήταν τα νεκρά πτώματα των απεσταλμένων στα χαντάκια της Νόξους.

Οι απόπειρες δολοφονίας γίνονταν ολοένα και πιο επικίνδυνες με τον καιρό ώσπου ένας απεσταλμένος μονομάχησε μαζί του σε μια δοκιμασία δύναμης. Προς μεγάλη του έκπληξη, ο Τάλον βρέθηκε αφοπλισμένος με το κεφάλι κάτω, να κοιτάει αδύναμος το σπαθί του εκτελεστή του, όταν ο δολοφόνος αποκαλύφθηκε ως ο Στρατηγός Ντι Κουτώ. Ο Στρατηγός προσέφερε στον Τάλον την επιλογή να πεθάνει εκείνη τη στιγμή ή να ζήσει ως πράκτορας του Νοξιανού στρατού. Ο Τάλον προτίμησε να ζήσει, με τον όρο να λογοδοτεί μονάχα στον Ντι Κουτώ, καθώς μπορούσε να σεβαστεί τις εντολές μόνο του ανθρώπου που τον είχε νικήσει σε μάχη.

Ο Τάλον παρέμεινε στις σκιές, αναλαμβάνοντας μυστικές αποστολές για λογαριασμό του Ντι Κουτώ που τον οδηγούσαν από τις παγωμένες ερημιές του Φρέλιορντ μέχρι τα μυστικά σοκάκια της Ντεμάσια. Όταν ο στρατηγός εξαφανίστηκε, ο Τάλον σκέφτηκε να επανακτήσει την ανεξαρτησία του, αλλά είχε αποκτήσει πια απεριόριστο σεβασμό για τον Ντι Κουτώ μετά από χρόνια υπηρεσίας. Άρχισε με εμμονή να ψάχνει τα ίχνη του στρατηγού και να κάνει έρευνες στην περιοχή για να βρει ποιος ήταν υπεύθυνος για την εξαφάνιση του Ντι Κουτώ.