Βελ'Κοζ

Έντονο φως πέφτει στα μάτια μου. Τα ανοιγοκλείνω γρήγορα. Τα μάτια μου προσαρμόζονται και αξιολογούν το τοπίο που κείτεται εμπρός μου.

Υπάρχει αναταραχή. Κοιτώ προς τα κάτω και βλέπω ένα μικρό, άσπρο πλάσμα να στέκεται στα πίσω πόδια του και να με μυρίζει. Μου τραβά την προσοχή.

Ποια είναι η χρησιμότητά σου;

Αναλύω το πλάσμα. Μια λάμψη καυτού πορφυρού φωτός και σκόνη απομένει στο σημείο όπου ανέπνεε.

Θηλαστικό… Νυκτόβιο… Άψογη ακοή. Απίστευτα αδύναμο. Και παρ’ όλα αυτά αναπαράγονται με τόση επιτυχία.

«Χμμ», μουρμουρίζω. Ελπίζω να βρω πιο σύνθετα πράγματα. Αυτά είναι που με ενθουσιάζουν.

Τροφή και γνώση: αυτός είναι ο σκοπός μου. Οι υπόλοιποι που ταξιδεύουν μαζί μου είναι πρωτόγονοι: σκοτώνουν και τρώνε, σκοτώνουν και τρώνε. Πρέπει να συγκεντρώσω όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες - να συλλέξω κάθε πολύτιμο πόρο.

Στο τέλος, ανακαλύπτουμε μια πόλη που είναι κατεστραμμένη, εκτός από έναν άθικτο πύργο. Μοίαζει να προστατεύεται από κάτι - ή να έχει απομείνει εκούσια άθικτος. Αποδομώ τη σύνθεση των ερειπίων. Σύμφωνα με την ανάλυσή μου, αυτός ήταν ένας τόπος με έντονη παρουσία μαγείας. Δεν εκπλήσσομαι που υπέστη τέτοια καταστροφή. Υπάρχει κάτι σε αυτόν τον πύργο που με τραβάει. Καθώς οι άλλοι έχουν φύγει να κάνουν πλιάτσικο, εγώ μπαίνω στο κάστρο.

Αινιγματικά όργανα βρίσκονται διεσπαρμένα παντού. Εξετάζω ένα από αυτά. Μια ακόμη λάμψη καυτού πορφυρού φωτός και το μόνο που απομένει είναι σκόνη.

Εντυπωσιακό: ένα εργαλείο που αλλάζει την έννοια του χρόνου.

Περίεργο.

Πρωτοφανές.

Κρίνοντας από την κατάσταση του πύργου, φαίνεται ότι ο ιδιοκτήτης του έφυγε μόλις πρόσφατα. Τα τεχνουργήματα που έμειναν πίσω έχουν υπάρξει σε πιο πολλούς τόπους και χρόνους. Ορισμένα είναι πιο περίπλοκα από άλλα. Τα πάντα είνια πιο εντυπωσιακά από ο,τιδήποτε έχω δει σε αυτήν τη διάσταση. Είναι ξεκάθαρο ότι ο ιδιοκτήτης γνωρίζει πράγματα που δεν έχω συναντήσει σε κανένα από τα ταξίδια μου.

Χρειάζομαι αυτές τις γνώσεις.

Φεύγοντας από τον πύργο, βρίσκω τους άλλους να πλησιάζουν στην είσοδο, έτοιμοι να τον καταστρέψουν, όπως έχουν καταστρέψει ο,τιδήποτε έχουμε συναντήσει. Το μόνο που θα κάνουν θα είναι να σταθούν εμπόδιο στο στόχο μου. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που το Κενό δεν μπορεί να απορροφά αδιάκριτα.

Χωρίς προειδοποίηση, εκτοξεύω ένα πλοκάμι που η άκρη του λάμπει με έντονο λευκό χρώμα. Μια αστραπή διαπερνά το πρώτο πλάσμα και το εκτινάσσει προς τα πίσω. Τα ουρλιαχτά του σβήνουν, καθώς εκτείνω και τα τρία άκρα μου, με ρεύματα ενέργειας ανάμεσά τους, που κατακαίνε τον αέρα εκεί όπου συναντώνται τα ρεύματα. Τα άλλα δύο τρέχουν να ξεφύγουν. Ξέρουν τι θα συμβεί.

Πρέπει πάντα να το βάζουν στα πόδια;

Ανοίγω τα μάτια μου διάπλατα και εξαπολύω μια ακτίνα ενέργειας που ακολουθεί τα πλάσματα που τρέχουν. Γίνονται στη στιγμή σκόνη. «Χμμ. Το φυσικό σημείο τήξης του Κενού δεν είναι σταθερό», σημειώνω.

Όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία. Η πείνα μέσα μου όλο και μεγαλώνει. Είμαι λαίμαργος. Αχόρταγος, όσο ποτέ άλλοτε.

Έχω δει την απόλυτη γνώση.

Και θα την κάνω δική μου.