Ο Ούντιρ δεν είναι ένας απλός άνθρωπος. Κρύβει μέσα του την αδάμαστη δύναμη τεσσάρων αρχέγονων πνευμάτων ζώων. Όταν επικαλείται τη ζωώδη φύση των πνευμάτων, ο Ούντιρ μπορεί να χρησιμοποιήσει τις μοναδικές τους δυνάμεις: Η τίγρη του χαρίζει ταχύτητα και αγριάδα, η χελώνα αντοχή, η αρκούδα δύναμη και ο φοίνικας την αιώνια φλόγα του. Με τη συνδυασμένη τους δύναμη, ο Ούντιρ μπορεί να πολεμήσει οποιονδήποτε θέλει να βλάψει τη Φύση.
Στο Φρέλιορντ, υπάρχει μια ανεξάρτητη κάστα ανθρώπων που επιλέγουν να ζήσουν εκτός των ορίων της κοινωνίας του άγριου αυτού τόπου. Είναι οι Πνευματοβάτες, οι φύλακες του φυσικού κόσμου. Μια φορά κάθε γενιά, ένα παιδί γεννιέται κάτω από ένα φεγγάρι στο χρώμα του αίματος, ένα παιδί που λέγεται ότι ζει ανάμεσα στους κόσμους των πνευμάτων και των ανθρώπων. Το παιδί αυτό ανατρέφεται από τους Πνευματοβάτες και συνεχίζει την παράδοση των σαμάνων. Ο Ούντιρ ήταν ένα από αυτά τα παιδιά. Καταλάβαινε τα ουρλιαχτά των λύκων της τούνδρας πριν ακόμα μάθει τη γλώσσα των προγόνων του. Ο Πνευματοβάτης της φυλής του θα μάθαινε στον Ούντιρ τι σημαίνει το κάλεσμα των πνευμάτων και θα του έδειχνε πώς να προστατεύει τη φυσική ισορροπία. Ο Πνευματοβάτης έλεγε στον Ούντιρ ότι θα δοκιμαζόταν περισσότερο από τους προηγούμενους Πνευματοβάτες, επειδή τα πνεύματα του Φρέλιορντ ήταν πιο ανήσυχα από ποτέ, αν και ο λόγος δεν ήταν προφανής.
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό φανερώθηκε μέσα στο καταχείμωνο, όταν ο Ούντιρ και ο γέρος Πνευματοβάτης δέχτηκαν την επίθεση ενός πλάσματος που γνώριζαν μόνο μέσα από τις ιστορίες που ψέλλιζαν φοβισμένα τα μέλη της φυλής τα βράδια γύρω από τη φωτιά: Ήταν η Μάγισσα των Πάγων. Ο γέρος Πνευματοβάτης ήξερε πολύ καλά ότι το αγόρι δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στη σκοτεινή της μαγεία και το προστάτεψε με τη ζωή του. Συντετριμμένος από το χαμό του δασκάλου του, ο Ούντιρ ούρλιαξε από οργή και ένιωσε όλο το Φρέλιορντ να ουρλιάζει μαζί του. Εκείνη τη στιγμή, το παιδί έγινε ένα με τις αρχέγονες δυνάμεις της φύσης. Ένιωσε την καθαρή, ζωώδη ενέργεια να τον πλημμυρίζει. Ο οργισμένος βρυχηθμός του Ούντιρ συντάραξε τις κορυφές των βουνών και προκάλεσε μια τεράστια χιονοστιβάδα. Όταν κατάφερε να βγει από τον πάγο που τον είχε καλύψει, η Μάγισσα του Πάγου είχε γίνει άφαντη.
Για πολλά χρόνια, οι φυλές του Βορρά δεν πλησίαζαν στην περιοχή που ζούσε ο αγριάνθρωπος. Μια μέρα, ο Ούντιρ οσμίστηκε έναν ατρόμητο εισβολέα. Θέλοντας να τον διώξει από την περιοχή του, τού επιτέθηκε με μανία, αλλά ο επισκέπτης απώθησε με ευκολία όλες τις επιθέσεις του. Ο αγριάνθρωπος επιτέθηκε ξανά και ξανά στον ξένο, κάθε φορά με το ίδιο αποτέλεσμα. Ανήμπορος και εξαντλημένος, ο Ούντιρ ξεπέρασε το θυμό του και κατάφερε με το ζόρι να ψελλίσει μια ερώτηση: «Ποιος είσαι»; Ο Λι Σιν είχε έρθει μέχρι εδώ, αναζητώντας την καθοδήγηση του Πνευματοβάτη. Αντί για καθοδήγηση, βρήκε έναν άντρα που είχε χάσει κι αυτός το δρόμο του. Ο μοναχός υποσχέθηκε να οδηγήσει τον Ούντιρ στο σωστό μονοπάτι και τον πήγε σε ένα μοναστήρι, το οποίο προστατευόταν από τέσσερα αιώνια πνεύματα τεράστιας δύναμης και σοφίας. Εκεί, ο Ούντιρ βρήκε επιτέλους την εσωτερική του αρμονία.
Ο Λι Σιν έφερε τον Ούντιρ σε μια περιοχή που ήταν πολύ διαφορετική από τον τόπο γέννησής του. Η επιβίωση ήταν ο μόνος νόμος που κυριαρχούσε στις ζωές των Ιόνιων ή των πλασμάτων που κατοικούσαν σε αυτήν τη γη. Για πρώτη φορά, ο Ούντιρ αποδέχτηκε τα πνεύματα που τον περιτριγύριζαν και βρήκε παρηγοριά στη συντροφιά των ανθρώπων. Η συναναστροφή με τους μοναχούς τού δίδαξε πώς να τιθασεύει τα ένστικτά του, ενώ οι διαλογισμοί με τα αρχαία πνεύματα του ναού του πρόσφεραν σοφία. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, ο Ούντιρ δέχτηκε τελικά το πεπρωμένο του ως ο επόμενος Πνευματοβάτης.
Ο Ούντιρ χρώσταγε πολλά στους Ιόνιους. Ήταν ένα χρέος που δεν του ζήτησαν ποτέ να ξεπληρώσει, αλλά που θα το ξεπλήρωνε πολλές φορές. Όταν οι στρατοί της Νόξους επιτέθηκαν, ο Ούντιρ δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια να κοιτάζει τους κατακτητές καθώς καταπίεζαν τους φιλήσυχους Ιόνιους. Δεν είχε ξεχάσει την τέχνη του πολέμου. Ο Ούντιρ επιτέθηκε στους στρατούς με τη δύναμη ενός ζώου που απειλείται η ζωή του και ανάγκασε τους κατακτητές να φοβηθούν τη δύναμη της άγριας φύσης. Κρυμμένος στα δέντρα, τα νύχια του έσκιζαν τις σάρκες των Νοξιανών με τις δεκάδες. Στις όχθες των ποταμών, τους παράσερνε σαν πλημμύρα και στις πεδιάδες τους έκαιγε σαν άγρια πυρκαγιά. Μόνο όταν είδε τους Νοξιανούς να τρέχουν με την ουρά στα σκέλια κατάφερε ο Ούντιρ να καθησυχάσει την οργή του.
Η ειρήνη επέστρεψε στην Ιονία, αλλά ο Ούντιρ εξακολουθούσε να νιώθει μέσα του μεγάλη αναστάτωση. Τα πνεύματα του Φρέλιορντ τον καλούσαν και τον προειδοποιούσαν για ένα μεγάλο κακό που αναδύονταν μέσα από τους πάγους. Ο Ούντιρ κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η απειλή της Μάγισσας των Πάγων για την πατρίδα του: Ήταν ο προπομπός μιας ακόμα μεγαλύτερης σκιάς που θα σκέπαζε σύντομα τη χώρα. Οπλισμένος με τα πανίσχυρα πνεύματα του ναού, ο Ούντιρ επέστρεψε στο Φρέλιορντ, θέλοντας να προστατεύσει το φυσικό κόσμο από όλα όσα απειλούσαν την ισορροπία του.
«Μέσα από τη συνδυασμένη μας δύναμη, η θέληση της φύσης γίνεται πραγματικότητα».
-- Ούντιρ
