Σάιον

ΑΙΜΑ.

ΤΟ ΜΥΡΙΖΩ.

ΤΟ ΘΕΛΩ. ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΓΚΗ!

ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ. ΕΡΧΟΝΤΑΙ.

ΟΧΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ; ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! ΣΚΟΤΩΝΩ!

ΕΦΤΑΣΑ. ΝΑΙ! ΠΕΘΑΝΕ! ΠΕΘΑΝΕ!

Πάει. Πολύ γρήγορα. Δεν πολεμώ. Κι άλλο. Θέλω... κι άλλο.

Μια φωνή; Άγνωστος. Τον βλέπω. Ο Μεγάλος Στρατηγός. Ο στρατηγός μου.

Οδηγεί. Τον ακολουθώ. Εκστρατεύω. Πού; Πρέπει να ξέρω. Δεν θυμάμαι.

Το αίμα τρέχει. Έχει σημασία; Η Νόξους κυριαρχεί. Τα υπόλοιπα; Ασήμαντα. Τόσος καιρός... από τότε που έζησα την τελευταία μου νίκη.

Το πολεμικό κάρο κουνιέται. Τραντάζεται. Ένα στενό κλουβί. Τελετή χωρίς νόημα. Η αναμονή. Με τρελαίνει. Πιο γρήγορα, βρωμόσκυλα!

Να, εκεί. Λάβαρα. Οι Ντεμασιανοί και τα τείχη τους. Δειλοί. Οι πύλες τους θα γίνουν κομμάτια. Με κατακλύζουν σκέψεις της ερχόμενης σφαγής.

Ποιος έδωσε εντολή να σταματήσουμε; Οι υποτακτικοί δεν απαντούν. Δεν ξέρω κανέναν. Αν δεν θυμηθώ, δεν θα γραφτεί ιστορία.

Το κλουβί ανοίγει. Επιτέλους! Όχι άλλη αναμονή. ΕΦΟΡΜΗΣΗ!

Σφεντόνες και βέλη; Όπλα για παιδιά! Τα τείχη τους δεν θα τους σώσουν!

Μυρίζομαι το φόβο τους. Με κάθε χτύπημα τρομάζουν, καθώς τα φράγματά τους γίνονται κομμάτια. ΣΥΝΤΟΜΑ!

Τύμπανα της Νόξους. Ντεμασιανά ουρλιαχτά. Δόξα δεν είναι οι τιμές. Δόξα είναι το καυτό αίμα στα χέρια σου! Αυτή είναι ζωή!

Χιλιάδες νεκρά κορμιά στα πόδια μου και τα σπίτια των Ντεμασιανών στις φλόγες. Όλα τελειώσαν τόσο γρήγορα! Ένα μόνο ακόμα...

Οι άνδρες κοιτούν. Βλέπω το φόβο στα μάτια τους. Αν φοβούνται τη νίκη, τότε θα πρέπει να τους βγάλω τα δειλά τους μάτια. Δεν βλέπω φόβο στα μάτια του Μεγάλου Στρατηγού. Μόνο επιδοκιμασία. Είναι ευχαριστημένος μ’ αυτήν την κατάκτηση.

Διατρέχουμε το πεδίο της μάχης με τον Μεγάλο Στρατηγό, παρατηρούμε το μακελειό. Θέλω κι άλλον εχθρό. Κουτσαίνει. Μήπως είναι τραύμα στο πόδι από τη μάχη; Ακόμη κι αν πονάει, δεν το δείχνει. Πραγματικός Νοξιανός. Δεν μου αρέσει το ζώο του, όμως. Τρώει τους νεκρούς, αλλά δεν το έχει κερδίσει με την αξία του. Τα πολεμικά σκυλιά του του ταίριαζαν καλύτερα.

Σύντομα η Ντεμάσια θα πέσει στα χέρια μας. Το νιώθω. Είμαι έτοιμος να συνεχίσω. Ο Μεγάλος Στρατηγός επιμένει να ξεκουραστώ. Πώς μπορώ να μένω άπραγος, όταν οι εχθροί μου είναι ακόμα ζωντανοί;

Γιατί καθυστερούμε; Η αναμονή με σκοτώνει. Μένω μόνος μου. Το πουλί παρακολουθεί. Με ταράζει. Αν ήταν κάποιου άλλου θα το είχα τσακίσει.

Με πιάνει κόπωση. Ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο... κουρασμένος.

Μπόραμ; Εσύ είσαι; Τι ψιθυρίζεις

Πού βρίσκομαι;

Αιχμάλωτος; Σε κλουβί λες κι είμαι κανένα σκυλί. Πώς;

Έγινε... μάχη, το κάστρο καταστράφηκε, μετά όλα ήταν ήρεμα. Πέσαμε σε ενέδρα; Δεν θυμάμαι.

Είχα τραυματιστεί. Νιώθω την τραχιά πληγή... αλλά δεν νιώθω πόνο. Νόμιζαν ότι ήμουν νεκρός. Τώρα, είμαι το λάφυρό τους. Η μοίρα μού γελά. Δεν θα μείνω κλεισμένος σε ένα κλουβί! Θα το μετανιώσουν που δεν με σκότωσαν.

Ντεμασιανά σκουλήκια! Το παίζουν ευγενικοί, αλλά είναι το ίδιο αμείλικτοί. Αυτό το μέρος είναι ένας υγρός λάκκος. Δεν μου δίνουν φαγητό. Δεν με βασανίζουν. Δεν με επιδεικνύουν στον κόσμο Με έχουν αφήσει να σαπίσω.

Θυμάμαι τη μεγαλύτερή μου στιγμή. Είχα αρπάξει το λαιμό ενός βασιλιά κι ένιωσα τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς του στο χέρι μου που τον κρατούσε. Δεν θυμάμαι να τον άφησα ποτέ. Αυτή είναι η εκδίκησή σου, Τζάρβαν;

Ακούω τη θριαμβευτική πομπή. Ο ήχος της μπότας πάνω στην πέτρα. Αχνός, πίσω από τους τείχους του μπουντρουμιού. Ο ρυθμός των Νοξιανών τυμπάνων. Θα ελευθερωθώ. Το αίμα των Ντεμασιανών θα κυλήσει ποτάμι!

Κανείς δεν ήρθε. Δεν άκουσα μάχη. Κανείς δεν υποχώρησε. Μήπως τα φαντάστηκα όλα αυτά;

Το κομμένο μου άκρο δεν πονάει. Μόλις που πρόσεξα τη σιδερένια μπότα. Είναι κατασκουριασμένη.

Πότε έχασα το πόδι μου;

Ακόμα μυρίζω το αίμα. Μάχη. Αυτό με αγαλλιάζει.

Η δίψα για αίμα με κατακλύζει. Δεν έχω κοιμηθεί. Ο χρόνος περνά αργά. Είμαι τόσο κουρασμένος.

Πόσο ακόμα;

Τόσο σκοτεινά. Αυτός ο λάκκος. Τώρα θυμάμαι. Ο Μεγάλος Στρατηγός. Ο ψίθυρός του. Τι ήταν;

Όχι αυτός που νομίζω.

Σβήνω. Δεν πρέπει να ξεχάσω.

Μήνυμα. Τέλος. Θυμήσου.

«ΣΑΪΟΝ â€“ Πρόσεχε τα κοράκια».

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΜΕ!

ΑΙΜΑ.