Γκναρ

Η ζούγκλα δεν συγχωρεί την απροσεξία. Κάθε σπασμένο κλαδί λέει μια ιστορία.

Έχω κυνηγήσει όλα τα πλάσματα που κατοικούν σε αυτήν τη ζούγκλα. Ήμουν σίγουρος ότι δεν είχε να μου προσφέρει άλλες προκλήσεις, αλλά μόλις ανακάλυψα ένα νέο θηρίο. Κάθε ίχνος του έχει το μέγεθος ενός χαυλιάρχορντα. Τα νύχια του είναι σαν γιαταγάνια. Μπορούν να κόψουν έναν άνθρωπο στη μέση. Επιτέλους, ένα θήραμα που αξίζει τον κόπο.

Καθώς κυνηγώ τη λεία μου μέσα στη ζούγκλα, αρχίζω και καταλαβαίνω τη ζημιά που έχει προκαλέσει αυτό το πλάσμα γύρω του. Φτάνω σε έναν κύκλο από γκρεμισμένα, παραμορφωμένα δέντρα. Αυτοί οι γιγάντιοι, ξύλινοι φρουροί προστατεύουν την περιοχή εδώ και αμέτρητους αιώνες. Ο σκληρός σαν σίδερο φλοιός τους παραμένει ανέγγιχτος από τα αδύναμα τσεκούρια των ανθρώπων και αντιστέκεται σε οποιαδήποτε άλλη ανώφελη προσπάθεια υλοτόμησής τους. Αυτό το τέρας τα έκανε στην άκρη σαν να ήταν ξυλάκια.

Πώς είναι δυνατόν να εξαφανίζεται τόσο εύκολα ένα τόσο δυνατό πλάσμα; Κι όμως, παρόλο που έχει αφήσει πίσω του τόσο προφανή ίχνη καταστροφής, δεν έχω καταφέρει ακόμα να το δω. Πώς μπορεί να εμφανίζεται ξαφνικά σαν ανεμοστρόβιλος και μετά να χάνεται στη ζούγκλα σαν την πρωινή ομίχλη;

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Ανυπομονώ να αντικρίσω επιτέλους αυτό το πλάσμα. Θα γίνει το πιο εντυπωσιακό τρόπαιο της συλλογής μου.

Διασχίζω το ξέφωτο και ακολουθώ το κελάρυσμα ενός ρυακιού για να προσανατολιστώ και πάλι. Βλέπω ξαφνικά μπροστά μου μια τούφα από πορτοκαλί γούνα. Το πλάσμα είναι εδώ και παραμονεύει σκυμμένο. Το παρακολουθώ από μακριά. Ένα μικρό ψάρι τσαλαβουτάει στο νερό και το πλάσμα ορμάει να το πιάσει, βουτώντας όλο χαρά στο ορμητικό ρυάκι. Προς μεγάλη μου χαρά, συνειδητοποιών ότι είναι ένα γιόρντελ. Και μάλιστα, κυνηγός!

Καλός οιωνός, θα έλεγα. Θα το βρω το πλάσμα. Τίποτα δεν θα μου ξεφύγει.

Τα μεγάλα αυτιά του γιόρντελ ορθώνονται προς τα πάνω και γυρίζει να με κοιτάξει. Τρέχει στα τέσσερα κρατώντας στο ένα χέρι ένα μπούμερανγκ από κόκκαλο και σταματάει ακριβώς μπροστά μου. Λέει κάτι ασυναρτησίες.

Γνέφω καταφατικά για να καθησυχάσω το νεαρό γιόρντελ και συνεχίζω μπροστά. Διασχίζω το δύσβατο έδαφος με άνεση και προσπαθώ να εντοπίσω κάποιο ίχνος του θηράματός μου. Καθώς προσπαθώ να εντοπίσω την οσμή του, κάτι τραβάει την προσοχή μου. Με ξαφνιάζει ένα περίεργο κακάρισμα. Το γιόρντελ με ακολούθησε. Δεν μπορώ να το αφήσω να με αποσπάσει από το κυνήγι μου. Γυρνώ προς το μέρος του και δείχνω στο βάθος. Με κοιτάζει απορημένο. Πρέπει να γίνω πιο επίμονος, όσο και αν με χαροποιεί η παρουσία του.

Τινάζω το κεφάλι μου προς τα πίσω και αφήνω έναν βρυχηθμό, τόσο δυνατό που κάνει τη γούνα του να ανεμίζει και το έδαφος κάτω από τα πόδια μας να τρέμει. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, γυρίζει να με κοιτάξει και με μια έκφραση που μοιάζει με χαμόγελο μου δίνει το μικρό του μπούμερανγκ. Δεν μπορώ να καθυστερήσω άλλο. Αρπάζω το όπλο από το χέρι του και το πετάω σε ένα δέντρο με τόση δύναμη που καρφώνεται ψηλά, ανάμεσα στα κλαδιά. Κάνει μεταβολή και τρέχει να το πιάσει, χοροπηδώντας σαν τρελό.

Μόλις που προλαβαίνω να κάνω δέκα βήματα όταν ακούω έναν βρηχυθμό που με κάνει να ανατριχιάζω. Γύρω μου αντηχεί ο εκκωφαντικός θόρυβος της πέτρας και του ξύλου που θρυμματίζεται. Μπροστά μου, ένα γιγάντιο δέντρο πέφτει και κλείνει το δρόμο μου. Το κοκκάλινο όπλο του γιόρντελ ξεπροβάλλει από τον κορμό του.

Ένα αλλόκοσμο γρύλισμα ακούγεται πίσω μου.

Νομίζω ότι έκανα ένα θανάσιμο λάθος.