«Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι;»
«Γιαγιά, είμαι πολύ μεγάλη για παραμύθια».
«Ποτέ δεν θα είσαι πολύ μεγάλη για ιστορίες».
Το κορίτσι ξάπλωσε απρόθυμα στο κρεβάτι, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κερδίσει αυτήν τη μάχη. Ο κρύος αέρας λυσσομανούσε έξω, μετατρέποντας το χιόνι σε άγριους ανεμοστρόβιλους.
«Τι είδους ιστορία; Μήπως μια ιστορία με τη Μάγισσα των Πάγων;» ρώτησε η γιαγιά της.
«Όχι, όχι για αυτήν.»
«Τι θα έλεγες για μια ιστορία για τον Μπράουμ;» Ακολούθησε σιωπή. Η γριά χαμογελάει. «Μα υπάρχουν τόσες πολλές. Η γιαγιά μου μού ‘λεγε για τότε που ο Μπράουμ προστάτεψε το χωριό μας από τον μεγάλο δράκο! Ή τότε - πάει πολύς καιρός - που κατέβηκε ένα ποτάμι από λάβα! Ή… «Διστάζει για μια στιγμή, ακουμπά το δάχτυλο στα χείλη της. «Σου έχω πει πώς ο Μπράουμ βρήκε την ασπίδα του;»
Το κορίτσι κουνά το κεφάλι της. Η φωτιά που καίει στο τζάκι σκάει, ο άνεμος σταματά.
«Λοιπόν. Μια φορά κι έναν καιρό, στα βουνά πάνω από το χωριό μας, ζούσε ένας άνδρας που τον λέγανε Μπράουμ -''
«Αυτό το ξέρω!»
«Ασχολιόταν κυρίως με το αγρόκτημά του, τις γίδες και τα πρόβατα, αλλά ήταν ο πιο ευγενικός άνθρωπος που είχε γνωρίσει ο κόσμος και ήταν πάντα χαμογελαστός και το πρόσωπό του φωτεινό.
«Όμως, μια μέρα συνέβη κάτι φρικτό: Ένα μικρό αγόρι τρολ περίπου στην ηλικία σου - ανέβαινε το βουνό και βρήκε μπροστά του μια κρύπτη, στην πλαγιά του βουνού, με την είσοδό της να καλύπτεται από μια τεράστια πέτρινη πόρτα με ένα θραύσμα αληθινού πάγου στο κέντρο της. Όταν άνοιξε την πόρτα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του: η κρύπτη ήταν γεμάτη με χρυσό, κοσμήματα - και ό,τι θησαυρό μπορούσες να φανταστείς!
«Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι η κρύπτη ήταν στην πραγματικότητα παγίδα. Η Μάγισσα των Πάγων την είχε καταραστεί - και καθώς το αγόρι τρολ μπήκε μέσα σ’ αυτήν, η μαγική πόρτα έκλεισε με μια ΒΡΟΝΤΗ πίσω του και τον κλείδωσε μέσα! Όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να βγει έξω.
«Ένας βοσκός που περνούσε από κει άκουσε τις κραυγές του. Όλοι έτρεξαν να βοηθήσουν, αλλά ακόμη κι οι πιο δυνατοί πολεμιστές δεν μπορούσαν να ανοίξουν την πόρτα. Τα παιδιά του αγοριού είχαν απελπιστεί. Ο θρήνος της μητέρας του αντηχούσε σε όλο το βουνό. Η κατάσταση έδειχνε απελπιστική.
«Και τότε, προς έκπληξη όλων, άκουσαν ένα γέλιο από μακριά.»
«Ήταν ο Μπράουμ, αυτός δεν ήταν;»
«Πόσο έξυπνη είσαι! Ο Μπράουμ είχε ακούσει τους οδυρμούς και τις φωνές και κατέβηκε περήφανα την πλαγιά. Οι χωρικοί του είπαν για το αγόρι τρολ και για την κατάρα. Ο Μπράουμ χαμογέλασε, έγνεψε καταφατικά, τράβηξε προς την κρύπτη και βρέθηκε αντίκρυ στην πόρτα. Την έσπρωξε. Την τράβηξε. Της έριξε γροθιές, κλωτσιές, προσπάθησε να την ξηλώσει από τα μάνταλα. Όμως η πόρτα παρέμενε στη θέση της.»
«Μα είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που υπήρξε ποτέ!»
«Όντως, όλοι απορούσαν», συμφώνησε η γιαγιά. «Για τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες, ο Μπράουμ καθόταν πάνω σ’ έναν βράχο, αναζητώντας μια λύση. Η ζωή του παιδιού βρισκόταν σε κίνδυνο.
«Τότε, καθώς ο ήλιος ανέτειλε την πέμπτη μέρα, τα μάτια του άστραψαν και ένα πλατύ χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του. «Αν δεν μπορώ να περάσω την πόρτα», είπε, «τότε θα πρέπει να περάσω από μέσα της -»
Το κορίτσι σκέφτεται, αστράφτουν και τα δικά της μάτια. «- το βουνό!»
«Το βουνό. Ο Μπράουμ ανηφόρισε για την κορυφή και ξεκίνησε να ρίχνει γροθιές στην πέτρα, κατεβαίνοντας σιγά σιγά, εκτοξεύοντας βράχους δεξιά κι αριστερά, μέχρι που χάθηκε η φιγούρα του βαθιά μέσα στο βουνό.
«Καθώς οι χωρικοί είχαν μείνει με κομμένη την ανάσα, ο βράχος γύρω από την πόρτα γκρεμίστηκε - και στο τέλος, είδαν τον Μπράουμ να στέκεται πάνω στους θησαυρούς, κρατώντας το αδύναμο, αλλά χαρούμενο, αγόρι τρολ στα χέρια του.»
«Το ήξερα ότι μπορούσε να τα καταφέρει!»
«Πριν όμως προλάβουν να το γιορτάσουν, τα πάντα ξεκίνησαν να τρέμουν και να βροντούν: Το τούνελ του Μπράουμ είχε αποδυναμώσει την κορυφή του βουνού και τώρα κατέρρεε! Ο Μπράουμ σκέφτηκε γρήγορα, άρπαξε τη μαγική πόρτα και την κράτησε ψηλά πάνω του σαν ασπίδα, προστατεύοντάς τους όλους, καθώς η κορυφή του βουνού κατέρρεε. Όταν όλα είχαν τελειώσει, ο Μπράουμ έμεινε έκπληκτος: δεν υπήρχε ούτε γρατζουνιά στην πόρτα! Ο Μπράουμ κατάλαβε ότι ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό.
«Και από τότε και στη συνέχεια, η μαγική ασπίδα έμεινε για πάντα στο πλευρό του Μπράουμ.»
Το κορίτσι έχει ανασηκωθεί, προσπαθώντας να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Η γιαγιά της περιμένει. Σηκώνει τους ώμους της και ετοιμάζεται να φύγει.
«Γιαγιά», λέει το κορίτσι, «μπορείς να μου πεις άλλη μία;»
«Αύριο.» Η γιαγιά χαμογελά, φιλά το κορίτσι στο μέτωπο και σβήνει το κερί. «Γιατί πρέπει να κοιμηθείς και έχω πολλές ακόμη ιστορίες να σου πω.»
