Γουόργουικ

Ο Γουόργουικ ήταν ένας κυνηγός που ειδικευόταν στη σύλληψη ανθρώπινων πειραματόζωων για διάφορους σκοτεινούς τύπους επιστημονικών ερευνών. Όταν οι φιλοδοξίες του ξεπερνούσαν τις φυσικές του δυνατότητες, έπινε ένα επικίνδυνο ελιξίριο που τον μεταμόρφωνε σε έναν ασταμάτητο ανθρωποκυνηγό. Όμως η υπερφυσική αυτή δύναμη είχε ένα πολύ βαρύ τίμημα.

Πριν από τη μεταμόρφωσή του, ο Γουόργουικ ήταν περιζήτητος στη Ζάουν ως ''προμηθευτής'' ανθρώπινων πειραματόζωων για επιστημονικές μελέτες. Γνωστός για τις πονηρές μεθόδους του και την αδίστακτη επιμονή του, ο περίγυρός του τον αντιμετώπιζε με σεβασμό ανάμεικτο με φόβο. Όσο πιο γνωστός γινόταν, τόσο πιο απαιτητικές ήταν οι αποστολές που αναλάμβανε. Οι πελάτες του ήθελαν ολοένα πιο σπάνια και επικίνδυνα δείγματα και τα χρονικά περιθώρια που έθεταν ήταν πολύ στενά. Προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, ο Γουόργουικ χρειαζόταν δύναμη που ξεπερνούσε τα όρια της ανθρώπινης μορφής του. Ο Σιντζτ, ένας από τους λιγοστούς πιστούς φίλους του, ανακάλυψε μια πανίσχυρη φόρμουλα. Η φόρμουλα απαιτούσε τρία βασικά συστατικά: ασήμι από τα Νησιά της Σκιάς, το δόντι ενός άγριου λύκου από το Μπέηλφάϊαρ και την καρδιά ενός ουράνιου πλάσματος. Τα δύο πρώτα δεν παρουσίασαν κανένα πρόβλημα για τον Γουόργουικ, αλλά το τρίτο ήταν σαφώς πιο δύσκολο. Ταξίδεψε στην Ιονία για να βρει τη Σοράκα, ένα πλάσμα που πολλοί πίστευαν ότι καταγόταν από τα άστρα, αλλά αυτή ανακάλυψε το σχέδιό του και τον έδιωξε μακριά με πανίσχυρη μαγεία. Ανήμπορος να συμβιβαστεί με την αποτυχία του, επέστρεψε στον Σιντζτ παραμορφωμένος και έξαλλος από θυμό. Ζήτησε από τον επιστήμονα να του δώσει το ημιτελές φίλτρο, αλλά ο Σιντζτ τον προειδοποίησε ότι τα αποτελέσματα θα ήταν απρόβλεπτα. Ο Γουόργουικ αγνόησε την προειδοποίηση του φίλου του και ήπιε το φίλτρο. Το μείγμα τον μεταμόρφωσε σε ένα πλάσμα που ήταν και άνθρωπος και λύκος και του χάρισε ωμή δύναμη και αναπτυγμένες αισθήσεις. Ενθουσιασμένος, άρχισε αμέσως να δοκιμάζει τις νέες του δυνάμεις. Κάθε μέρα που περνούσε, τα ένστικτά του γίνονταν ολοένα πιο ισχυρά, αλλά η ανθρώπινη φύση του υποχωρούσε περισσότερο. Ένιωθε ότι έχανε τον έλεγχο: αν και πάντα έπιανε τα θηράματά του, πολλές φορές δεν κατάφερνε να τα φέρει πίσω ζωντανά. Τώρα, αναζητά την καρδιά της Σοράκα για να σταθεροποιήσει τη μεταμόρφωσή του πριν οι παρορμήσεις του ζώου υπερισχύσουν εντελώς της λογικής του σκέψης.

''Στο τέλος, το κτήνος μας προλαβαίνει όλους μας''.
-- Γουόργουικ