Κάρθους

Ο Κάρθους είναι ένα τρομακτικό πλάσμα που κάποτε ήταν ένας θνητός τόσο παθιασμένος με το θάνατο που έγινε ο ίδιος απέθαντος. Τώρα, στην απέθαντη ζωή του ως νεκρομάγος, ο Κάρθους είναι πιο κοντά στον αγαπημένο του τάφο απ' όσο μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η πηγή της μαγείας του είναι η λήθη και επιδιώκει να γνωρίσει στον υπόλοιπο κόσμο τη ζοφερή αλήθεια του: Μόνο με το θάνατο αποκτά η ζωή νόημα και σκοπό.

Ακόμη και όταν ήταν παιδί, ο Κάρθους ήταν διαφορετικός. Είχε μέσα του μια ολοφάνερη σκοτεινιά. Το μικρό αγόρι αγαπούσε τις σκιές και απέφευγε τους άλλους ανθρώπους. Πήγαινε κρυφά σε κηδείες αγνώστων και μιλούσε στις ταφόπλακές τους στο νεκροταφείο. Συγκέντρωνε πτώματα ζώων για να τα διατηρήσει και να τα τιμήσει, δημιουργώντας μια ζοφερή συλλογή νοσηρής τέχνης. Ο Κάρθους φρόντιζε εθελοντικά τους ετοιμοθάνατους. Ωστόσο, δεν είχε σκοπό να βοηθήσει, αλλά να παρακολουθήσει από κοντά το θάνατο όσων ήταν αβοήθητοι. Στο τέλος, έφτασε στο σημείο να σκηνοθετήσει περίτεχνα το θάνατό του και παρακολούθησε κρυφά την κηδεία του εκστασιασμένος. Όταν ανακάλυψαν τι έκανε, όλοι έμειναν άφωνοι και ταράχτηκαν τόσο πολύ που, κατά κάποιον τρόπο, ήταν πλέον νεκρός γι' αυτούς. Οι ζωντανοί απέρριψαν τελείως τον Κάρθους.

Η απομόνωσή του έκανε τις εμμονές του ακόμη πιο έντονες. Ο Κάρθους εμβάθυνε περισσότερο στην ιδέα του θανάτου και γοητεύτηκε από τους μύθους των Νησιών της Σκιάς. Λεγόταν ότι εκεί τα φαντάσματα των νεκρών συνέχιζαν να ζουν αιώνια ως απέθαντα. Παθιασμένος με αυτές τις ιστορίες, γνώριζε ότι έπρεπε να ανακαλύψει ο ίδιος αν ήταν αληθινές. Ο Κάρθους ταξίδεψε σε αυτά τα τρομακτικά νησιά και βρέθηκε σύντομα να περιπλανιέται στη ομίχλη, μαγεμένος από την εξωπραγματική ομορφιά του τόπου. Ένιωσε ότι είχε φτάσει επιτέλους στο σπίτι του. Αναζητούσε πάντοτε την άπιαστη καθαρότητα της στιγμής του θανάτου, όταν η ζωή έφευγε και στη στιγμή αποκτούσε νόημα. Ο Κάρθους είδε ότι οι απέθαντοι παρέμεναν ακριβώς όπως εκείνη τη στιγμή, σε μια ζοφερή σιγή για πάντα. Είχε ανακαλύψει το πεπρωμένο του, να περάσει το πέπλο της ζωής και να αφήσει για πάντα πίσω του τους ζωντανούς. Εκείνη τη μέρα, κάτι ξύπνησε στα Νησιά της Σκιάς, όταν ο Κάρθους έκανε κάτι που ποτέ κανένα άλλο πλάσμα δεν είχε κάνει: έδωσε με τη θέλησή του τη ζωή του για να γίνει απέθαντος. Όταν ξαναγύρισε στον κόσμο, ο Κάρθους είχε γίνει η ενσάρκωση της ίδιας του της εμμονής. Ένας απέθαντος νεκρομάγος με τα κλειδιά της ζωής και του θανάτου που επιδιώκει να διαδώσει το σκοτεινό του μνημόσυνο στον κόσμο.

''Δεν υπάρχει πιο γλυκό τραγούδι από την τελευταία ανάσα του ετοιμοθάνατου''
-- Κάρθους