Οι περισσότεροι άνθρωποι αντικρύζουν το θάνατο με φόβο. Όχι όμως ο Όλαφ. Ο Μπερζέρκερ ζει μόνο για τον αχό της μάχης και τη λάμψη του ατσαλιού. Ο Όλαφ ρίχνεται στη μάχη αδιαφορώντας για την ασφάλειά του. Δεν τον ενδιαφέρει να χάσει τη ζωή του, αρκεί ο θάνατός του να είναι ένδοξος. Ο Όλαφ νιώθει ζωντανός μόνο όταν βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο. Η ασίγαστη οργή που μαίνεται μέσα του τού δίνει τη δύναμη να αντέχει τα πάντα.
Η χερσόνησος του Λόκφαρ είναι ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη του Φρέλιορντ. Εκεί, η οργή είναι η μόνη φωτιά που μπορεί να διώξει το κρύο που φωλιάζει στα κόκκαλα, το αίμα είναι το μόνο υγρό που ρέει άφθονο και δεν υπάρχει χειρότερη μοίρα από το να πεθάνεις γέρος, αδύναμος και ξεχασμένος. Ο Όλαφ ήταν ένας πολεμιστής από το Λόκφαρ που είχε ζήσει πολλούς θριάμβους και δεν δίσταζε να τους διηγηθεί σε κάθε ευκαιρία. Ένα βράδυ που κόμπαζε μαζί με τους συμπολεμιστές στα απομεινάρια του χωριού που μόλις είχαν ισοπεδώσει, ένας από τους γηραιότερους πολεμιστές δεν άντεξε άλλο τους λεονταρισμούς του Όλαφ. Ο γέρος πολεμιστής προκάλεσε τον Όλαφ να διαβάσει τους οιωνούς και να δει αν το μέλλον του θα ήταν το ίδιο ένδοξο με το παρόν του. Ο Όλαφ δέχτηκε ευχαρίστως την πρόκληση και κατηγόρησε τον γέρο πολεμιστή ότι τον φθονούσε. Πήρε στο χέρι του τα οστά ενός νεκρού τέρατος και ετοιμάστηκε να προβλέψει τις δόξες του μέλλοντος, σύμφωνα με τα έθιμα της φυλής του. Η πρόβλεψη των οστών, όμως, έσβησε το γέλιο από τα χείλη του Όλαφ και των συμπολεμιστών του: σύμφωνα με τους οιωνούς, ο Όλαφ θα ζούσε πολλά χρόνια και το τέλος της ζωής του θα ήταν γαλήνιο.
Έξαλλος, ο Όλαφ έφυγε τρέχοντας μόνος του μέσα στη νύχτα, αποφασισμένος να διαψεύσει την προφητεία. Τράβηξε αμέσως για το άντρο ενός θανάσιμου ερπετού των πάγων που τρομοκρατούσε τις εκτάσεις του Λόκφαρ. Το τέρας είχε καταβροχθίσει χιλιάδες άνδρες μαζί με τα πλοία τους. Ο θάνατος από τα σαγόνια του θα ήταν ένα ένδοξο τέλος για οποιονδήποτε πολεμιστή. Καθώς ο Όλαφ όρμηξε στα τεράστια σαγόνια του τέρατος, η οργή του τον κατέλαβε ολοκληρωτικά. Αυτό που τον συνέφερε ήταν το σοκ του παγωμένου νερού στο δέρμα του. Άνοιξε τα μάτια του και είδε δίπλα του το σφαγιασμένο πτώμα του τέρατος να επιπλέει. Ανήμπορος να αποδεχτεί τη μοίρα του, ο Όλαφ άρχισε να κυνηγά όλα τα θρυλικά τέρατα της περιοχής, ελπίζοντας ότι η επόμενη μάχη θα ήταν η τελευταία του. Κάθε μάχη είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Ο Όλαφ ορμούσε στον εχθρό του χωρίς καμία προφύλαξη, αλλά η οργή που τον κυρίευε τον έσωζε από τα πρόθυρα του θανάτου.
Ο Όλαφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να πολεμήσει έναν πιο έξυπνο εχθρό για να βρει τον ένδοξο θάνατο που επιθυμούσε. Αποφάσισε, λοιπόν, να επιτεθεί στην πιο άγρια φυλή σε ολόκληρο το Φρέλιορντ: τον Όνυξ του Χειμώνα. Η Σεζουάνι βρήκε διασκεδαστική την πρόκληση του Όλαφ στους καλύτερους πολεμιστές της, αλλά η θέση της δεν της επέτρεπε να του δείξει έλεος. Διάταξε τους άνδρες της να επιτεθούν και έστειλε δεκάδες από τους καλύτερους πολεμιστές της να κατατροπώσουν τον Όλαφ. Οι πολεμιστές της έπεσαν ο ένας μετά τον άλλο μέχρι που η οργή κατέλαβε τον Όλαφ ακόμα μια φορά. Με τις μανιασμένες επιθέσεις του, σκόρπισε τους πολεμιστές της Σεζουάνι σαν να ήταν παιδιά και ήρθε αντιμέτωπος με την αρχηγό του Όνυξ του Χειμώνα. Η σύγκρουση μεταξύ του Όλαφ και της Σεζουάνι τράνταξε μέχρι και τους παγετώνες. Αν και η δύναμή του ήταν ασυγκράτητη, η Σεζουάνι κατάφερε να ανακόψει την πορεία του Μπερζέρκερ, έστω και αν δεν μπορούσε να τον νικήσει. Στην προσπάθειά τους να ξεμπλέξουν τα όπλα τους και να καταφέρουν το τελικό χτύπημα, οι δύο μονομάχοι ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο και το βλέμμα της Σεζουάνι κατάφερε να διαπεράσει τη μανία του Όλαφ πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε όπλο. Η οργή του υποχώρησε και η Σεζουάνι βρήκε την ευκαιρία να του κάνει μια πρόταση: Αν δεχόταν να τη βοηθήσει στην εκστρατεία της για την κατάκτηση του Φρέλιορντ, η Σεζουάνι θα του εξασφάλιζε έναν ένδοξο θάνατο. Εκείνη τη στιγμή, ο Όλαφ ορκίστηκε ότι τα ίδια τα μαρτυρικά χώματα του Φρέλιορντ θα δόξαζαν το όνομά του.
«Όταν συναντήσεις τους προγόνους σου, πες τους ότι σε έστειλε ο Όλαφ».
-- Όλαφ
